ในขณะที่ผมกำลังเขียนข้อความอยู่นี้ ผมอายุ 25 ปี ผมเริ่มทำงานหาเงินใช้เองตั้งแต่อายุได้14ตลอดเวลาที่ผมใช้ชีวิตมาจนจบมหา
วิทยาลัย บอกตามตรง...ผมตอบตัวเองไม่ได้หรอก ว่าเป้าหมายในชีวิตของผมคืออะไร ผมรู้แค่ว่าผมชอบทำอะไร และสิ่งที่ผมชอบ
มันก็เป็นอะไรที่ทำให้ผมอยู่รอดมาได้ จนถึงทุกวันนี้ ผมจบมหาวิทยาลัยโดยที่ตัวเองก็ยังงงๆกับชีวิต ว่าควรจะรับช่วงต่อกิจการของ
พ่อที่ไม่ใช่งานที่ผมถนัด รึจะลองตามหาตัวเองดู...แน่นอน ผมเลือกที่จะทำตามข้อหลัง ผมเริ่มจากจากการหางานทำ และก็ได้ทำงาน
เป็นพนักงานออฟฟิซ ที่ใครๆก็มองว่ามั่นคง เข้าเป็นเวลา ออกเป็นเวลา แรกๆผมรู้สึกสนุกกับมัน เพราะถึงจะเป็นแค่มนุษย์เงินเดือน
แต่ก็ยังได้ทำงานที่เรารัก ได้ทำงานที่เราถนัด ผมทุ่มเทให้กับบริษัท ทุ่มเทกับงานทุกๆชิ้น เหมือนมันเป็นกิจการของผมเอง...

     แต่...ยิ่งนานขึ้น ผมกลับรู้สึกเหมือนผมข้องใจกับการตัดสินใจของตัวเองขึ้นทุกที ผมสมัครเพื่อจะเป็นกราฟฟิคดีไซน์แต่สิ่งที่ผม
ต้องรับผิดชอบมันมากกว่าหน้าที่ที่ควรจะเป็น ไม่ว่าจะเป็นการออกบูธ ไปยืนแจกโบรชัวร์ เตรียมการแสดงบนเวที ต้องคอยคิดงาน
โครงการต่างๆเพื่อรองรับแผนประชาสัมพันธ์ เพราะmarketingโง่ๆที่ชอบคิดว่าตัวเองฉลาดแต่กลับไม่เคยคิดอะไรเองเป็นเลย...ต้องนั่ง
รองรับอารมณ์เจ้านายที่ขึ้นๆลงๆตลอดเวลา สั่งแก้งานเก่าเพียงเพราะกลัวว่าผมจะไม่มีอะไรทำ สั่งงานที่เป็นไปไม่ได้ในสายงานแค่
กลัวว่าจะจ้างผมมาไม่คุ้ม...ทั้งๆที่เงินเดือนที่ผมได้มันน้อยมากถ้าเทียบกับหน้าที่ที่ผมต้องรับผิดชอบมากขนาดนั้น

     ยิ่งนับวัน...ผมก็ยิ่งรู้สึกว่า ชีวิตของผมค่อยๆหายไปทีละนิดทีละนิด จันทร์-เสาร์ที่ผมต้องทำงาน แต่ในหลายครั้งที่วันหยุดเพียง1วัน
ที่ผมมี ก็กลับไม่ได้หยุด ต้องไปออกบูธ ไปยืนแจกโบรชัวร์ ซึ่งมันไม่ใช่หน้าที่ของผมเลยซักนิด ผมเริ่มสูญเสียสังคมกับคนรอบข้าง
เริ่มสูญเสียความคิดสร้างสรรค์ที่ผมควรจะมี เพราะต้องนั่งหันหน้าชนกำแพง และต้องเล่นสงครามประสาทกับเพื่อนร่วมงานทุกๆวัน
ผมเริ่มถามตัวเองว่า สิ่งที่ผมตัดสินใจในตอนนั้น...มันถูกแล้วใช่มั้ย ทางเลือกที่ผมมี มันยังพอมีอยู่มั้ย ผมเริ่มรู้สึกต่อต้าน...

     ทุกๆคนที่รักผม...บอกให้ผมลาออก แต่คำถามคือ...ผมจะทำอะไร ให้หางานใหม่ก็คงหนีไม่พ้นสภาพเดิมๆที่วันนึงข้างหน้า ก็ต้อง
เจอกันมันอยู่ดี แต่มันไม่มีทางเลือก ขอแค่ออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน ผมคิดได้แค่นั้น ทุกๆที่ที่ผมไปสัมภาษณ์งานสิ่งที่ผมได้เจอมัน
ทำให้ผมเริ่มเกิดความคิดบางอย่าง ทุกๆอย่างที่เค้ามี ผมเองก็มี แถมผมรู้สึกว่า ผมมีมากกว่าด้วยซ้ำ ผมเริ่มเกิดคำถามเมื่อได้เห็นงาน
ของหลายๆบริษัทที่ผมไป " ทำไมต้องตั้งราคาสูงมากขนาดนั้น ทั้งๆที่งานก็ไม่ได้ดีอะไร ถ้าทำได้แค่นี้ ผมว่าผมทำได้ดีกว่าอีก " หลัง
ความคิดนั้น มันก็เลยเกิดความคิดต่อมา...ว่า " แล้วทำไมเราไม่ทำมันซะเองเลยล่ะ " สร้างบริษัทที่ผลิตงานดีดี ผลิตงานคุณภาพ แต่
มีราคาไม่ต้องแพง ให้ใครๆก็ใช้บริการได้ ไม่ต้องเป็นบริษัทใหญ่ แค่มนุษย์ธรรมดาเจ้าของร้านข้าวแกงก็มีป้ายโฆษณาใหญ่ๆได้ มัน
ดูเสี่ยงและเป็นไปไม่ได้ แต่ผู้ใหญ่ที่ผมเคารพท่านหนึ่งบอกผมว่า " ถ้าเราไม่กล้าแพ้ เราก็จะไม่มีวันชนะ เจ๊งมันก็แค่เจ๊ง กลัวอะไร "
และนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้น...ที่มาของข้อความที่คุณกำลังได้อ่านอยู่ในขณะนี้

               ผมยื่นใบลาออกและตามหาความฝัน ที่ทุกๆคน เชื่อในตัวผมว่าผมจะทำได้ แล้วคุณล่ะ...ทำอะไรอยู่?